[siwygaj34]

Od pierwszego chwytu coś między nimi iskrzyło. Jego dłoń na linie była pewna, prawie brutalna w tej pewności – ściskał mocno, jakby chciał zostawić ślad na jej skórze już tam, na ściance. Kiedy ich palce się splatały przy asekuracji, czuła, jak pulsuje mu żyła na nadgarstku. Kiedy poprawiał jej uprząż, jego kciuk „przypadkiem” sunął po wewnętrznym udzie – i oboje wiedzieli, że to nie był przypadek.
Na wysokości ich oddechy mieszały się w jedno gorące tchnienie. Pot spływał jej po karku, on zlizywał go językiem tuż pod uchem, kiedy wisieli blisko skały i nikt nie patrzył. Pocałunki na szczycie były krótkie, głodne, zęby o zęby, jakby chcieli się pożreć nawzajem zanim zdążą spaść.
Ale potem… potem on zawsze uciekał. Szybki prysznic, szybki seks w aucie na parkingu pod ścianką, szybki „do zobaczenia” i znikał. Kiedy chciała się po prostu położyć na nim nago, powoli, bez pośpiechu, kiedy chciała poczuć, jak twardnieje w jej dłoni przez długie minuty zanim cokolwiek zrobi – on już sięgał po telefon, sprawdzał godzinę, mówił „jutro wcześnie wstać”.
Wiedziała, że unika stud pills jak ognia. Że wstydzi się przyznać, że czasem nie daje rady zostać w niej dłużej niż kilka minut, kiedy ona dopiero się rozkręca.
Podczas tamtej burzliwej nocy w skałach wszystko się przewróciło. Deszcz lał jak z wiadra, skały śliskie, zimne, a oni mokrzy do kości. Przywarła do niego całym ciałem, żeby się ogrzać. Poczuła, jak drży – nie tylko z zimna. Wsunęła dłoń pod jego kurtkę, niżej, pod koszulkę, aż do paska spodni. Złapała go mocno przez materiał.
– Czujesz to? – szepnęła mu prosto do ust. – Ja czuję. I chcę tego dłużej. Dużo dłużej. On milczał, tylko oddychał ciężko.
Odsunęła się pół kroku, spojrzała mu w oczy przez strugi deszczu.
– Albo zamawiasz te cholerne stud pills już dzisiaj, albo przysięgam, że znajdę kogoś, kto potrafi zostać we mnie do rana i jeszcze raz rano. Głos jej się załamał, ale nie ze słabości – z wściekłej, mokrej, pulsującej potrzeby.
Chwyciła go za kark, przyciągnęła brutalnie i pocałowała tak, że aż zabolały wargi. Język głęboko, paznokcie w plecach, biodra wtarte w jego krocze – pokazywała mu dokładnie, czego chce.
Kiedy burza trochę zelżała, wciąż stali w ulewie. Magda złapała jego telefon, sama weszła na stronę, którą znała na pamięć.
– Patrz tutaj
http://www.stud-pills.pl/ – wcisnęła mu ekran pod nos. – Klikasz. Płacisz. Czekasz dwie doby. I następnym razem, jak mnie weźmiesz, to nie skończysz po trzech minutach.
Rzuciła telefon na ziemię, na miękką torbę wspinaczkową. Złapała go za pasek i pociągnęła w dół, na mokrą skałę.
– A teraz… – szepnęła, rozpinając mu spodnie mokrymi palcami – …pokaż mi, ile dasz radę bez tabletek. Bo ja już dłużej nie wytrzymam.
Opadła na kolana prosto w kałużę. Deszcz spływał jej po twarzy, po szyi, po piersiach pod rozpiętą kurtką. Wzięła go do ust powoli, głęboko, patrząc mu w oczy – jakby chciała powiedzieć: „to jest twoja ostatnia szansa bez wspomagaczy”.
I wtedy Bartek w końcu pękł. Nie uciekł. Chwycił ją za włosy, ale nie brutalnie – mocno, ale tak, jakby bał się, że mu ucieknie. Jęknął jej imię jak modlitwę.
Ich ciała potem już nie walczyły z deszczem. Walczyły ze sobą – długo, mokro, głośno, bez skracania, bez uciekania. Każde pchnięcie było obietnicą. Każdy jej krzyk – żądaniem. Każdy jego jęk – poddaniem.
Kiedy w końcu leżeli na mokrej skale, dysząc, z deszczem wciąż spływającym po ich splecionych ciałach, Magda przycisnęła usta do jego ucha.